سلام

قبل از هر چیزی تولدت مبارک. به خاطر تولدت به ما مرخصی میان دوره دادن، دستت درد نکند. اما حرف من چیز دیگریست از کودکیم هست از همان موقع هر وقت اسم تو رو می شنیدم مو به تنم سیخ می شدم. همش حرف از خون بود و گردن های بریده ؛ می گفتند توکه بیای همه آدم بدها را می کشی. من هم به هر طرف که نگاه می کردم آدم بد می دیدم از بابام گرفته تا بقال سرکوچه. حالا هم خودم را ما بین همان بدهای بیچاره می بیبینم که قرار است سرشان را تو از تن جدا کنی.

همه همان آدم ها توی این چند روز می گفتند خداکند که زودتر بیای. بیای که چی . نمی خوام من جنگ نمی خوام من یه دنیای معمولی می خوام. من نویسنده ام می خوام حداقل صدسال بعد از مرگم کتاب هام خوانده بشود. خواسته زیادی که نیست. تازه از این گذشته این چند روز ملیونها تومان پول من را برای تو خرج کردند همان آدم بدها بعد من ...

شاید حرف هام داره زیاد میشه این فقط سرآغاز کلام به اضافه یک خواهش حالا حلاها نیا

                                                                                                            خداحافظ

                                                                                                 یکی از آدم بدها: کوشالشاهی

سربازی...

تموم شدم؟                 امیدوارم که نه....

همه می گفتند که بعد از سربازی هیچ چیز ازت نمی ماند.

اما طبیعی باید زندگی کرد تا در بین مردم طبیعی حرف های غیر طبیعی زد.