شب است امروز

رض کوشال

dagdo — Sat, 21 Nov 2009 20:01:11 GMT

هی. با شما هستم. با همه همه شما.

این منم. رض کوشال. همون رض کوشال قدیمی. به کوری چشم همه تون هنوز نفسم نه فقط می آد و می ره بلکه گرم هم هست.

بترکید از حسودی؛ هنوز کلی آرزوی دست یافتنی دارم.

آره من. خوده خوده من. همون رض کوشال همیشگی. رض کوشال قدرتمند.

صدا جمعیت: رض کوشال دوستت داریم. رض کوشال دوستت داریم (دو مرتبه)

تفنگ بادی

dagdo — Fri, 20 Nov 2009 20:09:18 GMT

تازه گی یه تفنگ بادی ۵.۵ خریدم که زورش به گنجشک هم نمی رسه. دلم می خواست به جاش یه مسلسل گوشه اتفاق افتاده بود و همین الان برش می داشتم می اومد تو خیاباون از همین خیابون مرصاد شروع می کردم و تا دم حرم همه آدم ها رو می کشتم اصلا همه آدم های شهر رو می کشتم. بعد که تنهای تنها می شدم می رفتم تو حرم و شروع می کردم به فریاد زدن. داد می زدم می گفتم خدایا نگاه کن. می گفتم: خدا شرم نمی کنی؟ می گفتم: این منم . من . رض کوشال. رض کوشالی که یه روز پر از انرژی بود. پر از امید بود. حالا چی شده. ببین چه جوری بشرت تنها شده. چه جوری به آخرش رسیده. ببین چه جوری تموم شده...

اما این آهن اره فقط یه تفنگ بادی نج و نیمه که زورش به گنجشک هم نمی رسه.

دلم گرفته.

قبرستان هاي قم

dagdo — Fri, 07 Aug 2009 11:28:19 GMT

۱. قبرستان بهشت معصومه در مدخل شهر

۲. قبرستان وادي السلام واقع در ۳۰ متري كيوانفر

۳. قبرستان باغ جنت

۴. قبرستان نو واقع در مركز شهر

۵. قبرستان باغ ملي واقع در مركز شهر (حرم حضرت معصومه بخشی از آن است)

۶. قبرستان شیخان واقع در مرکز شهر

۷. گلزار واقع در محله چهار مردان

۸. قبرستان بقیع واقع در جاده کاشان

۹. قبرستان متروکه واقع در محله آذر

این لیست با فاکتور گرفتن بیست و اندی امام زاده که هر کدام قبرستانی جدا هستند بدست آمد.

به احتمال زیاد یکی دو تا از قبرستان ها را از قلم انداختم . با این وضعیت اگر یک بار از دهانمان بزند بیرون که قم شهر مرده هاست می گویند حرف ضد دین زده ای.

dagdo — Wed, 15 Jul 2009 21:22:18 GMT

دلم لك زده براي لنگرود ( عصباني نشويد ) لنگرود من گم شده است.

لنگرود من در پس بيست و دو سال دوري ناپديد شد.

پدرم و زنش يعني مادرم توي محله سبز ميدان مستاجر بودن، كه من به دنيا آمدم. دو ماه بعد بساطشان را جمع كردن و رفتن يك محله اين طرف تر "چالكياسر" . سه سال خانه آقا و خانم واحدي مستاجر بوديم.

پدرم مي رفت جنگ و مي آمد. حول و حوش سال 66 بود كوچ كرديم به بيابان قم.

از همان زمان بود كه بي هيچ كجاي من شروع شد.

لنگرود كه مي روم زير سايه غربت و تنهاي كنار ساحل چمخاله شن بازي مي كنم.

قم كه خودش غربت است.

من در چهار ماهگي:

من به روزم

dagdo — Thu, 09 Jul 2009 21:37:18 GMT

بالاخره دو روز پيش دندان عقلم در نيامد. و همين اتفاق ساده مي تواند تاثير شگرفي روي مغز آدمها بگذارد. اين تاثير آنچنان بزرگ است تا مردي مثل من را وادار كند كه وبلاگ بي نهايت مسخره اش را بعد از مدت ها به روز كند. آن هم با چند جمله بي اهميت.

اتفاقات زندگيم در سال گذشته آنچنان جذاب و هيجان انگيز بود كه نياز به وبلاگ نويسي را از قسمت شهوت ران مغزم حذف كرده بود.

اما حالا وقايعه بي ارزش باعث شده تا باز حس وبلاگ نويسيم راست شود.

دستم رو كليد هاي حروف دار كيبورد مي چرخد و استارت زده مي شود.

راستي جديدترين خبر روز را برايتان نگفتم:

من به روزم.

سازمان ملی پیرمردان قم

dagdo — Sun, 29 Jun 2008 08:53:18 GMT

بیرون از این شهر توی هر جمعی که باشیم، تا می گویم از قم آمده ایم و آن طرف ها زنده هستیم همه بدون استثنا چپ چپ نگاهمان می کنند و توی دل می گویند: « هی بچه حزبل نماز صبح قضا نشه». همیشه بعد از این برخورد تکراری دلم خواسته تمام آن چشمان را از جا بکنم، چشمانی که مطمئنا هر چندت مدت یک بار با دیدن ضریح حرم حضرت معصومه تر می شود. همان حرمی خیلی از همسایه هایش را می شناسم که چندین سال است از جلویش رد می شوند و نه خبر از داخلش دارند و نه برایشان مهم است.

حق دارید خوب تا اسم قم می آید همه یاد آخوند و مذهب می افتند. اما واقعیت این نیست.

حتما خیلی از آدم های که توی قم زندگی می کنند و با لباس پلنگی توی خیابان پلید صفائیه قدم می زنند سریع تشرمی زنند که چرت نگو پس این همه هئیت عزاداری و مراسمات دینی چیه؟

جواب ساده است، چشمان را باید شست، طور دیگری باید دید. مطمئا باشید افرادی با این طرز فکرمتفاوت هیچ وقت شجاعت فریاد ندارد و همیشه بین جمع های کوچک خودشان خفه می شوند شما ها هم که قدرت این را دارید تنفر این افراد را از دین بیشتر و بیشتر و به مراتب بیشتر کنید.

شهریار متولد دهه 60 و بزرگ شده قم نبوده و مطمئنا منظور دیگری از دو مصراع شعر داشته اما متاسفانه من برداشت خودم را دارم.

(در راه قم به هر چه گذشتم، عبوس بود پیچید کوه و فحش به من داد و دور شد)

طرح نوشتن این متن چند روز پیش به ذهنم رسید وقتی که وارد جمعی از بچه قمی های شدم که گوشه ای دمغ نشسته بودند و از مذهبی نما ها می نالیدند. یادش به خیر آن موقع ها که حداقل جرات انتقاد از ریس جمهور وقت وجود داشت تمام دل خوشیمان به سازمان ملی جوانان بود. همین که بود، بودجه می داد، کمک می کرد، تشویق می کرد، خودش کلی دلخوشی بود بین این همه مرکز فرهنگی هنری که توی قم وجود و با بودجه های سردرد آور هیچ بازخور و بازده ای ندارند. از حوزه هنری گرفته تا 18000000 شعبه سازمان تبلیغات و مرکز مطالعات نجومی و بزرگ ترین کتابخانه های کشور وگاهی خاورمیانه و تنها شعبه دانشکده صدا و سیما تهران که فقط آخوند به دانشجویی می گیرد. و باقی این مراکز که برای از ما بهتران است هیچ ربطی به ما قمی ها ندارد!

اما حالا چه شده مدیر ها عوض شده و سیاست ها عوض شده، مسیر ها عوض شده. و تنها دلخوشی ماها هم گرفته شده. قبلا ها سیاست های سازمان دینی هم بود، حالا تمام دینی شده. جناب احمد حاجي‌زاده قمي، معاون سياسي امنيتي استاندار قم در مراسم معارفه صاحب جدید سازمان ملی جوانان ادعا کرد که قبلا در این سازمان کار سیاسی می شد و از طرفی آقای اكبري، مدير کل حوزه رياست و امور بين‌الملل سازمان ملي جوانان، قم را پايتخت مذهبي و فرهنگي کشور عنوان کرد و گفت: انتظار داريم شهرقم نگاه ويژه‌اي به امر هويت داشته باشد به همين جهت مرکز مطالعات ديني سازمان ملي جوانان را درشهر قم به وجود آورديم.

والبته چندین و چند تشکل مذهبی نما که داخل سازمان جا باز کرده اند و بخور و ببند و ببر و (...) جناب آقای اکبری و حاجی زاده یادتان نرفته که دیانت تان عین سیاست تان است و پس سازمان ملی جوانان از هر موقعی سیاسی تر شده.

و اما دور شدیم از بچه های دمغ قم که می نالیدند از ریس جدید سازمان ملی که در عملیاتی جهاد مانند تصمیم گرفته هر چه کار غیر دینی (باید یادآوری کنم غیر دینی نه ضد دینی) در سازمان و البته کل قم وجود دارد را ریشه کن کند. در اوایل ماه گذشته شمسی و ( مقداری به خورده ای از ماه قمری مانده) طي حکمي آقای سید عباس جوهري، شهردار سابق روستای جمکران، شد ریس (صاحب). البته نباید فراموش شود که در اسم کوچک این آقا( ی به قول یکی از دوستان منم اسلام ) جایی شک و بحث بسیار است که محمد و علی و حتی اسامه هم ذکر شده ولی احتمالا قوی همان سیدعباس باشند. و احتمالا همین رگ سیدی زده بالا که ایشان در اولین قدم تمرین تمام گروه های مختلط از مونث و مذکر تئاتررا منحل کرد و در قدم دوم با اعلام غیر رسمی این موضع که ما تئاتر نمی خواهیم تمرین گروه های کوچک که فقط و فقط از چند مذکر تشکیل شده بود را هم منحل کرده و تمام گروه های جوان را از سازمان ملی جوانان بیرون انداخته.

نمي دانم پس افتتاح اولین سالن تخصصي نمايش استان به چکار می آید. شاید آقایان نمی داند که معمولا تعزیه را در فضای آزاد اجرا می کنند.

معلوم نیست در قدم های بعدی اقای منم اسلام کدام فرهنگ را از سیطره تهاجم بی فرهنگی بیرون خواهد آورد خدا خودش بداد ما هایی که در قم زنده ایم برسد...

داستان - دیفال

dagdo — Fri, 11 Apr 2008 09:16:18 GMT

دیفال

سیدرضاحسینی کوشالشاهی

همانطور موهایش را در هوا پخش کرده و جلوی آیینه ایستاده. اصلا هم حواسش به من نیست که اینطرف نشسته ام و خیلی راحت دارم از پشت دیفال می بینمش. کمی راه رفت، شاید دنبال چیزی می گشت توی خانه، برایم مهم نیست چه چیزی، مهم این است که موج موهایش را که می دیدم مو به تنم سیخ می شد و نرمی هزاران هزار تار را روی بدنم حس می کردم. دوباره جلوی آیینه ایستاد و موها ریختند روی شانه هایش. دستش را اول آورد بالا و موهایش را نوازشی کرد، بعد برد جلوی آیینه و از طاقچه موچین را برداشت. با تکان سر موها را پرت کرد پشت کمر و موچین را برد طرف صورتش و داشت تارهای ریز روی صورت را می کند که یکدفعه سر موچین قسمتی از گونه های سفید رنگش را گاز گرفت. من این طرف دیفال آرام گفتم «آخ» چه می دانستم صدایم را می شنود، بر می گردد و به دیفال نگاه می کند. بعد به چپ و راست خیره می شود. هیچ چیز که نمی بیند بی خیال می شود اما فقط برای یک لحظه. از جلوی آینه کنار می رود، موهایش دوباره پخش می شوند در هوا و او می دود طرف اطاق خواب و دستمال به سر برمی گردد. موها زیر دستمال گم می شوند انگار دیگر نبودند. با صدای نحیف و لرزان می گوید «کی اینجاست؟» من خاموش می مانم. قدرت می گیرد و بلندتر می گوید «کی اینجاست؟» می گویم «منم، اینطرف دیفال نشسته ام و همه توجه ام به توست، خیلی ها اینطرف نشسته اند و تورا می بینند ولی فقط من نگاهت می کنم.» دیفال که می گویم صورتش از خشم سرخ می شود. می خواهد فحش بدهد اما نمی دهد. فقط می پرسد «چند مرد دیگر من را بدون دستمال دیده اند» می گویم «گفتم که خیلی ها تو را دیده اند» می پرسد «خیلی ها؟» می گویم «آری، ولی هیچکس متوجه تو نبود، فقط لحظه ای توجه شان رفت سمت موهای پریشانت همین. من تنها کسی بودم که حواسم کامل به تو بود» سرخ تر می شود و باز می پرسد «پشت کدام دیفال هستی؟» می گویم «همین دیفال روبروی. همین که الان مژه هایت، که زیبایش کمتر موهایت نیست، را گرفته ای سمتش» سکوت می کند. چشمانش را از روی دیفال بر می دارد، سرش را می اندازد پایین و می گوید « هنوز هم من را می بینی؟» می گویم «همیشه تو را می دیدم با همان موها اما حواسم به آنها نبود تا حالا» قطره عرقی روی پیشانیش می لرزد و می افتد پایین. می دود طرف آشپزخانه، موهایش زیر دستمال انگار که خشک شده باشند تکان نمی خورند. چاقوی بر می دارد و بر می گردد. می گوید «بی عفتی برایم تحمل ناپذیر است» می گویم «نه» ولی گوش به حرفم نمی دهد، چاقو را درست وسط قلبش فرو می کند بدون اینکه هیچ وقت بفهمد موهایش فقط و فقط یک تخیل مسخره بود.

20/12/138۶

سه ساعت مانده به لحظه تولدم.

من به روزم! بازداشت

dagdo — Sat, 22 Sep 2007 21:03:18 GMT

واقعا حرفی برای گفتن نیست ...

امروز تصمیم گرفتم به روز کنم...

آن هم بعد از شش ماه...

بین همه نوشته های این شش ماه می گردم و بهترینش را پیدا می کنم... خاطراتی که در بازداشتگاه نوشتم.

فقط این را می دانم که ساعت خیلی وقت پیش ۴ بود.... روز اول بازداشت، البته آنچنان هم بازداشت قابل توجه ای نیست، ۴۸ ساعت، ۴۸ ساعته درد آور. (ی.ر) سرباز شهرکردی ۵ روز بازداشتی داشت و حالا خوابیده به امید فردا که آزاد می شود.

ـــــــــــــــــــــــــ .

کاغذ به اندازه کافی ندارم باید جیره بندی کنم.

ــــــــــــــــــــــــــ .

ساعت را نمی دان احتمالا نزدیک ظهر باشد. (ی.ر) رفت. مسئول بازداشگاه هم پی چتر خودش است و من تنها مانده ام بدون سیگار. البته زیاد هم زجر آور نیست بازداشت هم برای خود عالمی دارد. می خواستم دوش بگیرم، اما وقتی وارد حمام، نه توالت حمام دار می شوی بوی گند گه سرت را درد می آورد. چاره ای نیست باید بنشینم مثل همیشه کاغذ سیاه کنم. هیچ وقت فکر نمی کردم بازداشت به همین راحتی بگذرد اما همین که سربازی پا به این جا گذاشت پرونده اش سیاه سیاه می شود. و حالا بی دلیل پرونده خاکستری من سیاه سیاه شد.

ـــــــــــــــــــــــــــ .

ساعت سه و نیم است.ناهار زهرمار بود آن هم چه زهرماری، و دنیا زهرمارتر. به ذهنم نمی رسید دنیا اینقدر سیاه شود، اینطور که مشخص شده باید پستی شوم(مثل یک سرباز صفر)و این یعنی نکبت. البته آینده غیرقابل پیش بینی است.

ـــــــــــــــــــــــ .

چند لحظه پیش از زیر دوش آمدم بیرون. حمام واجب بودم و توی همان دستشوی مسخره دوش گرفتم. بعد هم شرت خیس پوشیدم و لباس های چرک. سیگار هم به زحمتی رسید؛ یک مگناسفید. اصولا از نظر من مگناسفید سیگار مزخرفی است و چه لذتی داشت کشیدن این سیگار مزخرف آن هم توی بازداشت.

ـــــــــــــــــــــ .

ساعت نزدیک هفت است و تنهای امانم را بریده. دلم سیگار می خواهد. همین.

ـــــــــــــــــــــ .

با یک نخ سیگار چه جانی گرفتم. خود، مسئول بازداشگاه که سربازی اهل قم است برایم جور کرد. فقط همین امشب را اینجام بعد معلوم نیست. ساعت هفت و سی دقیقه بود که ده دقیقه رفتم بیرون، هوا مهتابی بود.

ـــــــــــــــــــــ .

ساعت چهار و سی صبح است و پشه ها امانم را بریده اند، شده ام یک لقمه چرب و گرم. دور تند کولر هم حریفشان نیست خدا به دادم برسد.

مارتین ایدن...

dagdo — Tue, 06 Mar 2007 08:39:36 GMT

هیچ وقت فکر نمی کردم اثریی از جک لندن این چنین مرا جذب خود کند. چند روز پیش تصمیم داشتم پستی بگذارم با عنوان «تاریخ فلسفه غرب» که تخلیص ساده ای بود از کتاب «مبانی و تاریخ فلیفه غرب» نوشته « ر. ج. هالینگ دیل» اما همانطور که گفتم کتابی که از جک لندن خواندم آنچنان مرا مجذوب خود کرد که حس کردم حتما باید درباره آن نوشت؛

جک لندن آمریکایی همیشه در نظر من یک رمانس نویس بود تا یک رمان نویس، لندن جزو معدود نویسنده های است که مردم عام اطراف ما به کثرت اسم او را شنیده اند و با معروف ترین اثر او یعنی سپیددندان آشنایی دارند البته از طریق فیلم نه کتاب!

ولی به عقیده من « مارتین ایدن» رمانی کاملا متفاوت است. شور عشق آغازگر داستان است، عشق پسری از طبقه پایین جامعه نصبت به دختری از طبقه بالای جامعه درست مانند جریان اصلی چندین فیلم فارسی معروف اما این بار با رویکردی کاملا متفاوت و بلعکس فیلم های یاده شده، بطور قابل تاملی هنری.

ایدن بطور تصادفی با خوانواده مرسی آشنا شد و نصبت به دختر این خانواده علاقه پیدا کرد اما موضوعی اورا آزار می داد و آن فاصله فرهنگی بود که بین او و خانواده مرسی وجود داشت. او دوست داشت مثل آنها فکر کند. مثل آنها حرف بزند مثل آنها غذا بخورد و برای این منظور تلاش داشت تغییر کند. همین تغییر کنش ها و واکنش های اصلی اثر را شک می دهد.

او همه چیز را می خواست و نمی خواست." شهرت، پول، مقام" اما در واقع بعد از مدتی متوجه شد که احتیاجی به آن ها ندارد بلکه تنها احتیاج او «روت» معشوقه اش است.

بعداز خواندن کتاب «اصول اولیه» اثر «هربرت اسپنسر» و آشنای با فلسفه تکامل نگرش روشنایی پیدا کرد. تفکر زندگی فردی را در او شکل داد و در سیرجریان رمان آغازی بود تا نویسنده شروع به صحبت کند در مورد فلسفه، سوسیالیست، امپریالیسم، هگل، نیچه و...

مارتین ایدن به عنوان یک قهرمان واقعی ( و نه داستانی) تلاش دارد تا با نویسندگی به آرزوهای خود برسد اما موانع جلوی راه بیشتر از آنچه که فکر می کرد بود، او خیلی زود توانست تا رفتار خود را تغییر دهد و حتی به جایی رسید که حس کرد بیشتر و بهتر از کسانی که همیشه فکر می کرد سرشار از اندیشه اند، فلسفه را می فهمد و به نوعی اکثریت قشری که با نامزدش روت هم طبقه هستند کله های پوکی دارند که جز پول به چیز دیگری فکر نکرده اند.

پول! پول باعث شد تا روت نامزدیش را با مارتین به هم بزند. مارتین در جلسات و کنفرانس های سیاسی شرکت و بعضا سخنرانی می کرد با روزنامه نگاران مشاجره داشت و تقریبا معروف بود اما از پول خبری نبود معولا آثار او از طرف نشریات پس فرستاده می شدند و او به خاطر گرسنگی حتی تا دم مرگ هم پیشرفت، نداشتن پول مناسبی برای برپایی مراسم عروسی و تهیه مسکن روت را بر آن داشت تا نامزدیش را با او برهم زند.

و پس آن دیری نپاید که آثار مارتین دانه دانه خریداری شد و کتاب های او به چاپ رسید اما دیگر ارزشی داشت، او حالا دیگر انگیزش کافی را برای نوشتن و خواند نداشت. روت را دیگر نداشت. روت یک شخصیت تنها نبود روت در این رمان نشانه ای از قشر حاکم که فقط به قدرت دلاروار می اندیشید و این اندیشه پست و خرد هیچ وقت تغییر نمی کند. مارتین در این خیال بود که روت در اصل انگیزه والای زندگیست هدف قابل تحسینی است که هر انسانی در هر قشر به آن می رسد... اما درست فکر نمی کرد روت خود نوعی اندیشه بود اندیشه قدرت و پول، او هر چند عاشق مارتین بود ولی پول و مقام به هیچ وجه حاضر به زندگی با او نبود و این پستی هیچ گاه عوض نمی شود بلکه بیشتر هم رخ نشان می دهد چون درست وقتی که مارتین به شهرت ، پول و مقام می رسد خود را به دست و پای او می اندازد و اصرار می کند تا نامزدی آن ها از سر بگیرد اما مارتین این بار واقعیت روت شناخته کسی اورا نمی خواهد بلکه دنبال ثروت و مقام است و بس.

این نکته هم جالب و بسیار قابل تامل و بررسی است که چرا دو شخصیت داستان که یکی معرف سوسیالیست( بریسند دوست صمیمی مارتین) و دیگری معرف نظریه تکامل جهان و عاشق اسپنسر و داروین (مارتین) در اواخر رمان دست به خودکشی می زند...

پارگراف پایانی داستان:

کشتی بمسیر خود ادامه می داد و نور چراغهایش در تاریکی گم می شد. انگیزه پنهانی اورا بزندگی باز می گردانید و ندامت بیرحمانه ای سراپای وجودش را فراگرفته بود تمایل بازگشت بزندگی در او قوت می گرفت، اما افسوس دیر شده بود و دریای نا آنا طعمه خود را فر می برد

( مارتین ایدن، نوشته جک لندن، ترجمه فریدون جالینی، انتشارات آرمان، صفحه 218)

سرودنیبلونگن

dagdo — Mon, 29 Jan 2007 11:49:18 GMT

بعد از آن پست کذایی که داد خیلی ها را درآورد و باعث این شد که قسمت تحیر ذهن من تکانی بخورد که چرا نگاه افرادی که خود را مخالف سانسور می نامند تغییر کرد. به هر حال این مسئله اصلا مهم نیست و نخواهد بود.

در حال حاضر تصمیم دارم پست جدیدی بگذارم و نگاهی داشته باشم به کتابی که طی چند روز گذشته خوانده ام.

نگاهی که از آن نام بردم آنچان هم منتقدانه نیست بلکه بیشتر جنبه معارفه دارد.

زندگی اساطیر در جایجای هنر حضور دارد. این حضور را می توان کاملا به صورتی دو طرفه به حساب آورد چرا که شکل گیری و قوام اسطوره با هنر بوده و در مقابل خلق هنر بدون نگاهی به اسطوره غیر ممکن است. حال این نگاه می تواند عمیق و خودآگاه ویا سطحی و بدون آگاهی قبل صورت گرفته باشد. داستان در حفظ قوامی که از آن یاد شد سهم بسزایی می برد اگر همه سهم هارا برای خود جمع نکند. آثار داستان وار هومر، گوته، فردوسی و... مسندیست براین کلام که اسطورهها همواره وجود داشته اند اما دیده نشدند تا زمانی که بیوگرافیشان بصورت داستانی (شفاهی یا کتبی) شکل گرفت.

اسطوره، بیوگرافی انسان یا موجودی انسان نما (متکلم) می باشد که دارای دنیایی متافزیکی می باشد. دلیل وجود اسطوره ها به گفته دکتر ژاله آموزگار اینگونه است « اسطوره واکنشی از ناتوانی انسان است در مقابله با درماندگی ها و ضعف او در بر آوردن آرزوها و ترس او از حوادث غیرمترقبه»

و از طرفی وجود اسطوره نشان دهنده چگونگی تفکر قوم ها در تاریخ می باشد همانطور که جملات سیاوش هنگام خروج از سرزمین مادری در شاهنامه حس وطن پرستی را در تاریخ بیان می کند و یا حضور هاگن در سرود نیبلونگن نماد و نشانه ای از ناسیونالیسم ژرمنها می باشد.

سرود نیبلونگن افسانه ای است ژرمنیکه آن را به سه گروه تقسیم کرده اند؛ سرود حماسی مربوط به زیگفریدو برونهیلده، ملکه جنگجوی نیرومند و قهرمان ایسلند، و سرود پایانی نیبلونگن، حماسه پایان نیبلونگن و سرود نیبلونگن که روایتی به نثر از آن است.

این طور که از نوشته ها آمده است بخش های مختلف این سرود توسط شاعرانی آلمانی و اسکاندیناوی بارها نوشته شده شده به طور مثال آورده اند که بخش پایانی را شاعری اتریشی در سال های میان 1160 تا 1170 نگاشته یا سرود مربوط به زیگفرد و کریمهیلده را باز شاعری اتریشی در سالهای مابین 1200 تا 1210 سروده است و البته شنیده ام که گوته هم بخش های از افسانه را به نثر نوشته است.

کتابی که قرار است از آن نوشته شود مربوط به شاعری است که گفته شد بین سال های 1200 تا 1210 سرود نیبلونگن را سروده.

کتاب « سرود نیبلگون » توسط نشر سروش در سال 1374به چاپ رسیده و مترجم آن اسماعیل سعادت بوده. من به طور اتفاقی در روز 16/9/85 کتاب راروی پیشخوان مغازه کتابفروشی کوچکی که در خیابان آستانه قم قرار داردو فاصله آنچنانی هم هم با مسجد اما حسن ندارد دیدم و خریدم.

این کتاب شامل دو بخش افسانه زیگفرید و انتقام کریمهیلده می باشد. با اینکه از شخصیت های متعددی تشکیل شده اما سه شخصیت کل کتاب را « زیگفرید پسر زیگموند شاه نئرلند » « کریمهیلده دختر ملکه اوتا و خواهر شاهان بورگندی » « هاگن ترونگ پسر آلدریان و مشاور شاهان بورگندی»

زیگفرید قهرمان جوان داستان است که با نیروهای طبیعی و غیر طبیعی توانسته قدرتی عظیم بدست بیاورد. تنی فربه و قدرتمند دارد، به غیر از نقطه کوچکی در پشت و مابین دوشانه رویین تن بوده و ضربات شمیر در او اثر نمی کند شنلی جادویی دارد که او را نامرئی می کند، گنج ها نیبلونگن را تصرف کرده و دارنده شمشیر اسرار آمیز «بالمونگا» اما تمام این توانای ها مربوط به بیرون زیگفرید می باشد بلکه داخل او بسیار نازک و شیشه ای می باشد جوانی بی آلایش که اطراف را نمی شناسد. دنیای دور تا دور او در خون ها غرق شده چه خون های خود ریخته و چه خون های از سر حسادت به جوش می آید. زیگفرید اگر چه جنگجوی قدرتمند است اما خون خوار نیست.

به قسط ازدواج با کریمهیلده خواهر شاهان بورگوندی (گونتر، گرنوت و گیسلر) به سرزمین آنها (ورمس) سفر می کند در این سفر به یاری پادشاهان ورمس می شتابد تا شاهان ساکسون ( لودیگر و لودگاست) آنها در هم نکوبند. با قدرت فراجسمی خود موجبات پیروزی گونتر شاه بزرگتر را بر برونهیلده ملکه قدرتمند ایسلند فراهم آورد تا برونهیلده به ناچار به همسری گونتر تن دهد. زمانی گونتر از تربیت برونهیلده بازماند دست به دامان زیگفرید شد. اما سزایی همه این خوبی ها نشان تاریک سرنوشت بود، هاگن خون خوار اگرچه قرار است نمادی از نژاد پرستی باشد، اگرچه زیگفرید را به خاطر حفظ آبروی بورگندی ها و اینکه هیچ وقت راز کمک های پسر زیگموند برملا نشود، کشت اما در ذهن من او نشانه ای دنیای سیاه است که قرار است خوشبختی ها را زود گذر کند، هاگن خون خوار موجودی سیاه است که در سرتاسر زندگی درون داستان وجود دارد وحتی کوچک ترین خیر ها را به شر تبدیل می کند او که خود در شر زندگی کرد و روزی گروگانی جنگی بوده حال زندگی نکبت بار که از آغاز با او بوده را به دیگران ارمغان می دهد. (شاید خارج از بحث باشد اما هاگن مرا یاد «بیجه» می اندازد قاتلی کهدر سال1383 شمسی به جرم قتل و تجاوز به 27 کودک اعدام شد بدون حتی توجه ی بشود به اینکه او خود در کودکی بارها بارها مورد تجاوز قرار گرفته بود)

کریمهیلده که دخترکی نازک دل بود عاشق زیگفرید می شود و با او ازدواج می کند، اما همان سیاهی که از آن یاد شد در دل او نیز رخنه می کند زیگفرید عشق او توسط هاگن کشته می شود تا وجود کریمهیلده از انتقام پر شود. نازک دلی از بین می رود و در عوض سنگ دلی که باعث ریخته شدن خون های بسیاری می شود جای آن را می گیرد. کریمهیلده به آتیلا شاه هونها شو می رود تا به وسیله سپاه مقتدر او انتقام زیگفرید را بگیرد. او برادرانش را به قصر هونها دعوت می کند و در آن مهمانی در حالی که زمین از خون جنگجویان دو طرف پر شده با کشتن سه برادر و مشاور آنها انتقام خون شوی خود را می گیرد و چنان با خون راحت است که جام خون برای نوشیدن به متحدان آتیلا می دهد تا خون او را نیز دوست داران شوهر دومش بریزند.